လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါက ငါ့အက်င့္ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲဒါက ငါ့စရိုက္ပဲ။ ျပင္လုိ႔ဘယ္ရမလဲ။ အဲဒီလုိေျပာၾကတာ အမ်ားႀကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ေပါ့။ အဲဒီအက်င့္ေတြ စရိုက္ေတြက ဘယ္ကရလာတာလဲ။ ဘယ္သူမွလာေပးမထားပါဘူး။ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ အဲဒီလုိအက်င့္စရိုက္ေတြရေအာင္ပဲ ေမြးျမဴခဲ့ၾကတာပါ။ အက်င့္ဆိုတာ စိတ္ကမသိလုိက္ပဲ ထပ္တလဲလဲလုပ္ေနမိတာမ်ိဳးေတြပါ။ အက်င့္ပါသြားရာကေနေနာက္ဆံုးစရိုက္ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒါကို အဂၤလိပ္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာ ခုလုိေတြ႕ရပါတယ္။ We first makeour habits,Then our habitsmake us. ကဗ်ာေလးကတုိတုိေလးပါ။ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးနက္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အက်င့္တစ္ခုဟာ ဘ၀မွာဘယ္ေလာက္အေရးပါလည္းဆိုတာကုိ ေနာက္ထပ္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ Sow a thought, and you reap an act;Sow an act, and you…

ကၽြန္ေတာ္ဒီဘေလာ့ကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ေနပါတယ္။ အေရာင္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အနက္ေရာင္ကိုျပန္သံုးထားပါတယ္။ လူကလည္း သိပ္တတ္တာမဟုတ္ေတာ့ အခ်ိန္အမ်ားႀကီးေပးေနရတယ္။ တစ္ေန႔ကို နည္းနည္းစီပဲ ေလွ်ာက္လုပ္ၾကည့္ေနတာ။ လုပ္ခ်င္တာကမ်ားၿပီးေတာ့ လုပ္တတ္တာကနည္းေနေလေတာ့ ဒုကၡေတြကေရာက္လုိက္တာ။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ဒီလုိပါပဲ။ ဘ၀ဆိုတာ။

လူေတြမွာအက်င့္အမ်ိဳးမ်ိဳးရိွပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြမွာ ရွိတဲ့အက်င့္နဲ႔ က်ရွဳံးသူေတြမွာရွိတဲ့အက်င့္ မတူဘူးဆိုတာေတာ့ သိသာပါတယ္။ က်ရွဳံးသူေတြမွာရွိတဲ့အက်င့္ေတြကေတာ့ ၁. တရားခံရွာ – တစ္ခုခုျဖစ္ၿပီဆိုရင္ ဘာမွမစဥ္းစားပဲ တရားခံတစ္ေယာက္ကိုရွာလုိက္တဲ့အက်င့္။ ၂. ေျခဦးတည့္ရာ – ရည္ရြယ္ခ်က္ပန္းတုိင္မရွိပဲ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို လုပ္ေနတတ္တဲ့အက်င့္။ ၃. ႀကံဳသလိုက်ပန္း – အေရးႀကီးတဲ့ကိစၥ အေရးမႀကီးတဲ့ကိစၥ ခြဲမထားပဲ စိတ္ထဲေပၚတာလုပ္တဲ့အက်င့္။ ၄. သူေသကိုယ္ရွင္ – ဘယ္သူ႔မွ လာအေက်ာမခံပဲ ႏိုင္ရင္ႏုိင္ မႏိုင္ရင္ေျခကန္႔လန္႔ထိုးလုိက္မယ္ ဆိုတဲ့အက်င့္။ ၅. မင္းမေျပာနဲ႔၊ ငါေျပာမယ္ – သူမ်ားစကားနားေထာင္ရမွာထက္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြကိုပဲ တရစပ္ေျပာတဲ့အက်င့္။ ၆. တစ္ကိုယ္ေတာ္ရိန္းဂ်ား – ဘယ္သူနဲ႔မွ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မွဳမရွိပဲ ကိုယ္ထင္ရာကိုယ္စုိင္းၿပီး တစ္ကိုယ္ေတာ္လုပ္တဲ့အက်င့္။ ၇….

ဒီေန႔ အလံုးႀကီးတစ္လံုးေတာ့ က်သြားျပန္ၿပီ။ ေလွ်ာက္ေတြးမေနၾကနဲ႔ေနာ္။ ေက်ာင္းကေပးထားတဲ့ တာ၀န္တခ်ိဳ႕ၿပီးသြားတာကိုေျပာတာ။ ႀကံႀကံဖန္ဖန္လဲလုပ္ခိုင္းတဲ့ေက်ာင္း။ အလကားေနရင္း ေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းပိတ္ေပးၿပီးေတာ့ အိမ္မွာစာလုပ္ခိုင္းတယ္။ ဘာႀကီးမွန္းကိုမသိ။ ဒီေန႔ကေနာက္ဆံုးေန႔ဆိုပဲ။ မႏွစ္ကလည္း ဒါမ်ိဳးေတြလုပ္ခုိုင္းေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘာမွကိုမလုပ္ဘူး။ ေအးေဆးပဲ။ ဘာမွမတင္လိုက္ဘူး။ ဂရိတ္ေတြေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ အခုလုပ္ၿပီ။ သူတို႔ခိုင္းေတာ့လည္းလုပ္ရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ၿပီးသြားၿပီ။ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေရးၿပီးတင္ေပးလုိက္တယ္။ ေနာက္အလံုးတစ္လံုးကက်န္ေနေသးတယ္။ လာျပန္ၿပီ။ စာေမးပြဲကိုေျပာတာပါ။ အဲဒါေတြနဲ႔ပဲ ဘေလာ့ကိုလည္း မေရးျဖစ္တာၾကာေနၿပီ။ အခုလည္းစိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ေလွ်ာက္ေရးေနတာ။ ၿပီးရင္ေတာ့ စာျပန္လုပ္လိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ။