ငယ္ရြယ၊္ လြတ္လပ္အကန္႔သတ္မဲ့စိတ္ကူးနဲ႔ငါ့ရဲ႕အိပ္မက္ထဲမွာကမာၻႀကီးကို ေျပာင္းပစ္မယ္။ အသက္ေလးရလာပညာဆိုတာနည္းနည္းသိျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွကမာၻႀကီးဟာ ကမာၻႀကီးပါပဲ။ အိပ္မက္ကိုေစ်းဆစ္ငါခ်စ္တဲ့ငါ့တိုင္းျပည္တစ္ခုခုျဖစ္ရမည္ေပါ့သည္တစ္ခါလည္းတိုင္းျပည္ဟာ တိုင္းျပည္ပါပဲ။ ဘ၀ရဲ႕ဆည္းဆာခ်ိန္အိပ္မက္ေတြ အရွိန္ကုန္စဇနီးမယားသမီးသားအတြက္ေပးဆပ္ဖို႔ႀကိဳစားဆဲသူတို႔လည္းသူတို႔ဘာသာမိသားစုဟာ ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ေသရာေညာင္ေစာင္းလဲေလ်ာင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွငါသိရၿပီ (ပထမဆံုးအႀကိမ္ပါ)ငါဟာငါပဲ၊ ဘာမွမေျပာင္းလဲ။ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာဖတ္လိုက္ရတဲ့ ဘာသာျပန္ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ေရးသူနာမည္အတိအက်မပါပါဘူး။ အဂၤလိပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးေရးခဲ့တယ္လို႔ပဲ ပါပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကိုေရာက္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျမင္လိုက္တဲ့အျမင္ကို ေရးထားတာလို႔ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္တုန္းက အိပ္မက္ေတြ၊ စိတ္ကူးေတြအမ်ားႀကီးရွိခဲ့ၾကမွာပါ။ အဲဒီအထဲက ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ႏွစ္ခုမ်ား တကယ္ျဖစ္လာခဲ့လဲဆိုတာေတာ့ ေျပာဖို႔ခက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ျဖစ္လာတာရွိသလုိ မျဖစ္ခဲ့တဲ့အရာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္မက္ေတြဟာ သိပ္ႀကီးက်ယ္ခဲ့ၾကမွာပါ။ ႀကီးလာေလ အိပ္မက္ေတြဟာ ေသးသြားေလပါပဲ။ လူေတြအမ်ားစုဟာ အိပ္မက္ေတြကို ေျပာင္းျပန္မက္ေနၾကပါတယ္။ ငယ္ရာကႀကီးသြားရမယ့္အစား ႀကီးရာကငယ္လာၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခခံကစမွ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ ရည္မွန္းခ်က္အႀကီးႀကီးေတြရွိရင္…