“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခဏလိုက္ခဲ့ပါလား။”ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေခၚတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမယ့္ သူကနည္းနည္းငယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို အစ္ကိုလုိ႔ပဲေခၚတယ္။“ဘယ္သြားမွာလဲ”“ဆူးေလဘုရားကိုသြားမလို႔ အစ္ကိုရ”ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေတာ့သိပ္မပါပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ျခားဘာမွလည္းလုပ္စရာမရွိဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဆူးေလဘုရားေပၚကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေရာက္ဖူးၾကမယ္မထင္ဘူး။ ၿမိဳ႕ထဲမွာရွိၿပီး တစ္ေခါက္မွမေရာက္ဖူးေသးေတာ့ ဘုရားလည္းဖူးရတာေပါ့ဆိုၿပီး လိုက္သြားလိုက္ပါတယ္။ဟုိေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘုရားေပၚတက္ၿပီး ဘုရားရွိခိုးၾကတယ္။ လူေတြေတာ့နည္းနည္းစည္ပါတယ္။ ဘုရားရွိခိုးၿပီးျပန္ဆင္းလာေတာ့ သူကေျပာတယ္။“ခဏေလး။ ကၽြန္ေတာ္စာကေလးလႊတ္လိုက္ဦးမယ္။”ေျပာေျပာဆိုဆုိနဲ႔ စာကေလးေရာင္းတဲ့လူဆီကိုသြား၀ယ္ေနတယ္။ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ကို ဘယ္ေလာက္ဖိုးနဲ႔၀ယ္လိုက္လဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းမသိဘူး။ ဟုိလူႀကီးက ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲထည့္ထားတဲ့ စာကေလးေတြကိုထုတ္ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။စာကေလးဆိုတာ အစတည္းကသဘာ၀အတုိင္း လြတ္လပ္စြာသြားလာေနတဲ့ သတၱ၀ါေလးေတြပါ။ အဲဒါကို လူေတြကဖမ္းၿပီး ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာထည့္ထားတယ္။ လူေတြကပဲ ပိုက္ဆံေတြေပးၿပီး ျပန္လႊတ္ေပးတယ္။ လြတ္သြားတဲ့အေကာင္ေတြကို လူေတြကပဲ ထပ္ဖမ္းၾကဦးမွာပဲ။ ၿပီးရင္လူေတြကပဲ ျပန္လႊတ္ေပးၾကဦးမယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း…