ေခါက္သိမ္းထားတဲ့ ၂၀၀၂
အေပၚမွာ တိမ္တိုက္ေတြက မည္းေမွာင္လို႔ေမွ်ာ္ေနမိေပမယ့္လည္း မိုးစက္ေတြကေတာ့ခုခ်ိန္ထိ အိပ္ေမာက်လို႔ေကာင္းတုန္းေပါ့။အဲဒီရာသီဥတုက ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္နဲ႔ငါ့မွာသာ အေနရအထိုင္ရခက္ေပါင္းမ်ားလွၿပီ။တကယ့္အျဖစ္မွန္ကရိုးသားစြာနဲ႔ လြဲမွားသြားတာပါလို႔ဘယ္သူက ေရွ ႔ေနလိုက္ခ်င္ေသးလို႔လဲ။အဲဒီေန႔မွတ္မိေသးရဲ ႔လားေရစက္ေတြ ေႏြေပၚႀကဲခဲ့တဲ့ေန႔ေလ။ မနက္အိပ္ရာႏိုးတိုင္းအတိတ္ေတြကိုျပန္ေကာက္သိမ္းထားရတာေမာတယ္။ငါ့မွာတစ္ရက္စာနာရီလက္တံေတြကိုေတာင္မွစားေသာက္ဖို႔ အားအင္မရွိတဲ့ ရက္ေတြမ်ားေနခဲ့ၿပီ။ရပါတယ္ဖိနပ္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ရဦးမယ့္ ငါ့ခရီးပန္းခင္းလမ္းေတာ့မဟုတ္ႏိုင္ဘူး။ ရည္ရြယ္ခဲ့တာကလတစ္စင္းရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာငါ့ကိုယ္ငါ ထာ၀ရျမွဳပ္ႏွံသြားဖို႔ပါ။ဒါေပမဲ့အဲဒီ တိမ္မည္းေတြကို ေရေဆးခ်ိန္မရလုိက္ဘူး။တစ္ေယာက္ထဲ ၿပိဳင္ခဲ့တယ္တဲ့လားေသခ်ာတာကပထမဆုေတာ့ မရခဲ့ဘူးေလ။ဒီလိုနဲ႔ပဲအိပ္မက္ထဲက ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ကေတာ့ေဆးေရာင္ေတြ လြင့္လို႔နာရီလက္တံေတြဆိုလည္း ခရီးအေတာ္ေပါက္ေနၾကၿပီ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းကေတာ့ျပတိုက္ထဲမွာ ၿငိမ္သက္ေနဆဲပါပဲ။ ။Technorati:poem
continue reading