နီးရာဆုိင္ထဲကို အျမန္ေျပး၀င္လိုက္ၿပီးေတာ့ စားပြဲထိုးေလးက “ၾကက္သားလား၊ ဆိတ္သားလား”တဲ့ေမးတယ္။ အေလာတႀကီးနဲ႔ဆုိေတာ့ ေသခ်ာမၾကည့္ပဲ၀င္လာတာ။ ခုမွ ဒန္ေပါက္ဆိုင္မွန္းသိတယ္။ သိပ္ေတာ့မႀကိဳက္ေပမယ့္ မေရြးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အခ်ိန္က မရွိဘူးေလ။ စိတ္ကပဲေလာေနလို႔လား၊ မႀကိဳက္လို႔ပဲလားမသိေပမယ့္ တစ္ပြဲေတာင္မကုန္ပဲ ပိုက္ဆံရွင္းၿပီးထြက္လာခဲ့တယ္။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁နာရီခြဲနားေရာက္ေနၿပီ။ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုေနာက္က်ေနၿပီပဲ။ ဒါနဲ႔ အျမန္ဆံုးနဲ႔ေရာက္မယ့္နည္းကို စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ တစ္နည္းပဲရွိတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ကားမရွိေပမယ့္ ခဏေလာက္ေတာ့ ပိုင္မယ့္ကားေတြ လမ္းေပၚမွာ အမ်ားႀကီးပဲေလ။ ခဏေလာက္ပိုင္မယ့္ကားတစ္စီးကို တားလိုက္ေတာ့ ေျပာလိုက္တဲ့ေစ်းကမေသးဘူးဗ်ာ။ နည္းနည္းေလာက္ ေစ်းဆစ္ၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ဖြင့္ေနက် ဓာတ္ျပားေဟာင္းေတြကို ဖြင့္ျပၾကတယ္။ ဟုတ္ေတာ့လဲ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီေခတ္ႀကီးရဲ႕ တစ္လမ္းသြားကုန္ေစ်းႏွဳန္းေတြၾကားမွာ ရုန္းကန္ေနရတဲ့သူတို႔ေတြဘ၀ သိပ္ေတာ့မလြယ္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကားဆရာက သေဘာေကာင္းစြာနဲ႔ ၂၀၀က်ပ္ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ေတာ့ အားနာနာနဲ႔ပဲ ကားေပၚတက္လိုက္တယ္။…