၁။စာရြက္ေတြထဲမွာပဲ အလွျပေနရံုနဲ႔ေတာ့ဒီေလာကႀကီးက ထိန္ညီးမသြားႏိုင္ပါဘူး။တတိယကမာၻကလူသားေတြငါတို႔လည္းလူေတြပဲဆုိတာ ေျပာေပးၾကပါ။အက္ေၾကာင္းေတြေပၚကခန္႔ခန္႔ျငားျငား တာ၀ါႀကီးေတြလဲဘယ္အခ်ိန္ ျပတိုက္ထဲေရာက္မလဲေစာင့္ေနၾကတယ္။ဘယ္မ်ိဳးဆက္ဘယ္ရာစုဘယ္ဘ၀ေတြထိဖေရာင္းတုိင္ေတြကို အသက္သြင္းေနၾကရဦးမွာလဲ။ ၂။အိမ္ေနာက္ေဖး ေစ်းဆိုင္တည္တဲ့ရီရမွာလားငိုရမွာလား။၂၁ရာစုဆိုတာကိုေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကေတာ့ခက္တယ္။အိတ္ေပါက္နဲ႔ ဖားေကာက္ေနၾကရတဲ့ဘ၀ေတြထမင္းကိုအရည္ညွစ္ေသာက္ေနရတဲ့ဘ၀ေတြေနညိဳခ်ိန္ အစာေတာင္းေနတဲ့ ပါးစပ္ေတြအတြက္ဘယ္လိုအားအင္နဲ႔ျပကၡဒိန္ေတြကိုၿဖဲစုတ္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။ ၃။အမိွဳက္ပံုၾကား ႀကီးျပင္းလာတဲ့ဘ၀ေတြကကႀကီးခေကြးဆိုတာ ဂ်ိဳနဲ႔လားလို႔ေမးလာၾကရင္ ဘယ္လိုေျဖၾကမလဲ။ေက်ာက္တံကိုင္ရမယ့္ လက္ကေလးေတြပလတ္စတစ္အိတ္ေကာက္ေနၾကတယ္။စာအုပ္ကိုင္ရမယ့္ လက္ကေလးေတြလက္ဖက္ရည္ခြက္ သယ္ေနၾကတယ္။ဘယ္မ်ိဳးဆက္အထိနာရီလက္တံေတြေပၚမွာသူတို႔ဘ၀ေတြ တိုက္စားခံေနၾကရဦးမွာလဲ။ ၄။ဒီလိုေန႔ ဒီလိုညဒီလိုမလွပတဲ့ ရွဳခင္းေတြနဲ႔အနာဂတ္ဆိုတာ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မလွပႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးေလ။ ။ Technorati:poem

အေပၚမွာ တိမ္တိုက္ေတြက မည္းေမွာင္လို႔ေမွ်ာ္ေနမိေပမယ့္လည္း မိုးစက္ေတြကေတာ့ခုခ်ိန္ထိ အိပ္ေမာက်လို႔ေကာင္းတုန္းေပါ့။အဲဒီရာသီဥတုက ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္နဲ႔ငါ့မွာသာ အေနရအထိုင္ရခက္ေပါင္းမ်ားလွၿပီ။တကယ့္အျဖစ္မွန္ကရိုးသားစြာနဲ႔ လြဲမွားသြားတာပါလို႔ဘယ္သူက ေရွ ႔ေနလိုက္ခ်င္ေသးလို႔လဲ။အဲဒီေန႔မွတ္မိေသးရဲ ႔လားေရစက္ေတြ ေႏြေပၚႀကဲခဲ့တဲ့ေန႔ေလ။ မနက္အိပ္ရာႏိုးတိုင္းအတိတ္ေတြကိုျပန္ေကာက္သိမ္းထားရတာေမာတယ္။ငါ့မွာတစ္ရက္စာနာရီလက္တံေတြကိုေတာင္မွစားေသာက္ဖို႔ အားအင္မရွိတဲ့ ရက္ေတြမ်ားေနခဲ့ၿပီ။ရပါတယ္ဖိနပ္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ရဦးမယ့္ ငါ့ခရီးပန္းခင္းလမ္းေတာ့မဟုတ္ႏိုင္ဘူး။ ရည္ရြယ္ခဲ့တာကလတစ္စင္းရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာငါ့ကိုယ္ငါ ထာ၀ရျမွဳပ္ႏွံသြားဖို႔ပါ။ဒါေပမဲ့အဲဒီ တိမ္မည္းေတြကို ေရေဆးခ်ိန္မရလုိက္ဘူး။တစ္ေယာက္ထဲ ၿပိဳင္ခဲ့တယ္တဲ့လားေသခ်ာတာကပထမဆုေတာ့ မရခဲ့ဘူးေလ။ဒီလိုနဲ႔ပဲအိပ္မက္ထဲက ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ကေတာ့ေဆးေရာင္ေတြ လြင့္လို႔နာရီလက္တံေတြဆိုလည္း ခရီးအေတာ္ေပါက္ေနၾကၿပီ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းကေတာ့ျပတိုက္ထဲမွာ ၿငိမ္သက္ေနဆဲပါပဲ။ ။Technorati:poem

ငယ္ရြယ၊္ လြတ္လပ္အကန္႔သတ္မဲ့စိတ္ကူးနဲ႔ငါ့ရဲ႕အိပ္မက္ထဲမွာကမာၻႀကီးကို ေျပာင္းပစ္မယ္။ အသက္ေလးရလာပညာဆိုတာနည္းနည္းသိျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွကမာၻႀကီးဟာ ကမာၻႀကီးပါပဲ။ အိပ္မက္ကိုေစ်းဆစ္ငါခ်စ္တဲ့ငါ့တိုင္းျပည္တစ္ခုခုျဖစ္ရမည္ေပါ့သည္တစ္ခါလည္းတိုင္းျပည္ဟာ တိုင္းျပည္ပါပဲ။ ဘ၀ရဲ႕ဆည္းဆာခ်ိန္အိပ္မက္ေတြ အရွိန္ကုန္စဇနီးမယားသမီးသားအတြက္ေပးဆပ္ဖို႔ႀကိဳစားဆဲသူတို႔လည္းသူတို႔ဘာသာမိသားစုဟာ ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ေသရာေညာင္ေစာင္းလဲေလ်ာင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွငါသိရၿပီ (ပထမဆံုးအႀကိမ္ပါ)ငါဟာငါပဲ၊ ဘာမွမေျပာင္းလဲ။ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာဖတ္လိုက္ရတဲ့ ဘာသာျပန္ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ေရးသူနာမည္အတိအက်မပါပါဘူး။ အဂၤလိပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးေရးခဲ့တယ္လို႔ပဲ ပါပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကိုေရာက္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျမင္လိုက္တဲ့အျမင္ကို ေရးထားတာလို႔ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္တုန္းက အိပ္မက္ေတြ၊ စိတ္ကူးေတြအမ်ားႀကီးရွိခဲ့ၾကမွာပါ။ အဲဒီအထဲက ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ႏွစ္ခုမ်ား တကယ္ျဖစ္လာခဲ့လဲဆိုတာေတာ့ ေျပာဖို႔ခက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ျဖစ္လာတာရွိသလုိ မျဖစ္ခဲ့တဲ့အရာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္မက္ေတြဟာ သိပ္ႀကီးက်ယ္ခဲ့ၾကမွာပါ။ ႀကီးလာေလ အိပ္မက္ေတြဟာ ေသးသြားေလပါပဲ။ လူေတြအမ်ားစုဟာ အိပ္မက္ေတြကို ေျပာင္းျပန္မက္ေနၾကပါတယ္။ ငယ္ရာကႀကီးသြားရမယ့္အစား ႀကီးရာကငယ္လာၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခခံကစမွ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ ရည္မွန္းခ်က္အႀကီးႀကီးေတြရွိရင္…

ေဟာဒီေျမႀကီးနဲ႔ငါ့ေျခေထာက္ေတြျပန္ထိေတြ႕ႏုိင္ဖို႔ေန႔နဲ႔ညမ်ားစြာကို ငါစားသံုးရဦးမယ္။အဲဒီအသက္မဲ့တဲ့ အေတာင္ပံတစ္စံုဆီကမာန္ဖီသံလား ၿငီးတြားသံလားငါ မကြဲျပားေတာ့ဘူး။လက္ေ၀ွ႔ရမ္းျပတာခြဲခြာျခင္းရဲ႕ အမွတ္အသားပါ။ျပန္လမ္းမဲ့လမ္းကိုသြားတာမဟုတ္ေတာ့ ငါလက္မျပခဲ့ပါဘူး။ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲဘ၀ဆိုတာ ဒါပါပဲ။