မိုးေတြရြာရင္တဲ့။ အင္း… မိုးရြာရင္ … တကယ္တမ္းေတာ့ မိုးရာသီဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ သံုးရာသီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္သေဘာမက်ဆံုးပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ေမးရင္ ဘာျဖစ္လို႔မွန္းကိုမသိတာ။ ဟ .. ဟ .. ရွင္းသြားေရာ။ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀တုန္းကေတာ့ မိုးေတြရြာရင္ မိုးေရခ်ိဳးရလို႔ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မိုးရြာထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဘာလံုးကန္ရတာလဲ ခဏခဏပါပဲ။ နည္းနည္းအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ မိုးရြာရင္ သိပ္မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ႀကီးေကာင္ႀကီးမားနဲ႔ မိုးေရထြက္ခ်ိဳးလို႔လဲမရ။ လမ္းေပၚထြက္ၿပီး ေဘာလံုးကန္မယ္ဆိုလဲ အျမင္မေတာ္ဘူးျဖစ္ျပန္ဆိုေတာ့။ မိုးရြာရင္ ဘာမွကိုလုပ္လို႔မရတာ။ အျပင္သြားခ်င္ရင္လဲ ထီးဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း အနည္းဆံုး ေအာက္ေျခေလာက္ေတာ့ စိုရႊဲေနတာပဲ။ သြားရလာရတာ အေတာ္ကို စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ရာသီပဲ။ လမ္းေတြကလဲ အင္မတန္ေကာင္းရွာတယ္ဆိုေတာ့ မိုးရြာၿပီးခ်ိန္ဆိုရင္ အိမ္ေရွ႕လမ္းမွာ သိုင္းကြက္နင္းေနၾကတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီး။…

အလုပ္မွာ ခိုင္းထားတာေလးေတြ ကုန္ၿပီဆိုေတာ့ ေအးေဆးနားရၿပီလို႔ စိတ္ကူးထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ Supervisor ကသူ႔မွာ ခိုင္းစရာသိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ လုပ္ေနတဲ့ ပေရာဂ်က္က ၿပီးေတာ့မယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေနာက္ ၃ ပတ္ေနရင္ Attachment ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ အားလံုး ေအးေဆးေပါ့။ မဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ ေနာက္ထပ္ လုပ္စရာေတြ ေပၚလာတယ္ဗ်ာ။ တကယ္တမ္းဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္စရာမလိုတဲ့ ဟာေတြပါ။ Supervisor ခိုင္းတဲ့အလုပ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ကလုပ္ရမွာ။ တျခားဘာမွ လုပ္စရာမလုိဘူးဗ်။ ခုေတာ့တျခားလူေတြခိုင္းတဲ့အလုပ္ေတြ လုပ္ေပးေနရတယ္။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ သူတို႔ Exhibition တစ္ခုေနာက္တစ္ပတ္ထဲမွာ လုပ္မယ္ဆိုပဲ။ အဲဒီမွာျပဖို႔ Flash နဲ႔ animation ေလးတစ္ခုလုပ္ေပး ဆိုလို႔ ေတာင္လုပ္ေျမာက္လုပ္နဲ႔ တတ္သေလာက္ကေလး ကလိေနတယ္။ ေနာက္တစ္ပတ္ တနၤလာေန႔…

ဒါကေတာ့ စင္ကာပူရဲ႕ အလွဆံုး ေနရာေတြထဲက တစ္ခုပါ။ ဒီမွာက သဘာ၀အလွအပ ဘာမွကို မရွိပါဘူး။ ဘယ္ကိုပဲ သြားသြား၊ ဘာကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္ လူဖန္တီးထားတဲ့ အရာေတြပဲ ရွိပါတယ္။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ဒါမ်ိဳး တိုက္ေတြပဲျမင္ေနရပါလိမ့္မယ္။ ဒူးရင္းသီးလို႔ ျမန္မာေတြ ေခၚၾကတဲ့ ထင္ရွားတဲ့ အဆာက္အဦးတစ္ခုေပါ့။ ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ျမန္မာျပည္က သဘာ၀ရွဳခင္းေတြ၊ ေရွးေဟာင္းလက္ရာေတြနဲ႔ အေဆာက္အဦေတြကို ျပန္ၿပီး ၾကည့္ခ်င္ေနမိတယ္။ ဒီကဟာေတြက မ်က္စိထဲမွာ ျမန္မာျပည္က ရွဳခင္းေတြေလာက္ မလွဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ပုဂံကို သြားလည္တာသတိရတယ္။ အဲဒီမွာ ျမင္ရတဲ့ ရွဳခင္းေတြ၊ ေစတီပုထိုးေတြဟာ အရမ္းကို လွပလြန္းတယ္။…

၁။သူ႔မွာ အိတ္ႀကီးႏွစ္လံုးရွိတယ္။ အဲဒီအိတ္ႏွစ္လံုးကို သူေက်ာမွာထမ္းၿပီးသြားေနရတယ္။ ျပကၡဒိန္ထဲမွာ ရြက္ေဟာင္းေတြ ေၾကြေၾကြသြားတိုင္း ပိုၿပီးေလးေလးလာတာကို သူသိေနတယ္။ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ေက်ာ္လာၿပီးတိုင္း လူေတြက သူ႔အိတ္ထဲကို ဘာမွန္းမသိတဲ့အရာေတြ ထည့္ထည့္ေပးတတ္တယ္။ သူဒီခရီးကို စထြက္လာစဥ္က သူ႔အိတ္ေတြထဲမွာ မရွိျခင္းတစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ ခုေတာ့ သူ႔အိတ္ထဲမွာ မရွိျခင္းကလြဲရင္ အရာအားလံုးရွိတယ္။ အိပ္မက္ေတြရွိတယ္။ ပန္းတိုင္ေတြရွိတယ္။ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ ဘ၀တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္။ စေတးထားတဲ့ ဘ၀တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္။ နာရီလက္တံေတြနဲ႔အတူ သူခရီးသြားေနတယ္။ ရက္စြဲတစ္ခုကို စားသံုးလိုက္တုိင္းမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ကို သူေသာ့ခတ္ထားခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကို သူစေတးသြားခဲ့တယ္။ အိပ္မက္ေတြက ပိုပိုေလးလာတယ္။ ပန္းတုိင္ေတြက ပိုပိုျမင့္လာတယ္။ ၂။သူ႔အိတ္ထဲက အရာေတြက သူ႔အတြက္ အသံုး၀င္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ အိပ္မက္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုထုတ္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ အားျဖည့္တယ္။…

“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခဏလိုက္ခဲ့ပါလား။”ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေခၚတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမယ့္ သူကနည္းနည္းငယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို အစ္ကိုလုိ႔ပဲေခၚတယ္။“ဘယ္သြားမွာလဲ”“ဆူးေလဘုရားကိုသြားမလို႔ အစ္ကိုရ”ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေတာ့သိပ္မပါပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ျခားဘာမွလည္းလုပ္စရာမရွိဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဆူးေလဘုရားေပၚကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေရာက္ဖူးၾကမယ္မထင္ဘူး။ ၿမိဳ႕ထဲမွာရွိၿပီး တစ္ေခါက္မွမေရာက္ဖူးေသးေတာ့ ဘုရားလည္းဖူးရတာေပါ့ဆိုၿပီး လိုက္သြားလိုက္ပါတယ္။ဟုိေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘုရားေပၚတက္ၿပီး ဘုရားရွိခိုးၾကတယ္။ လူေတြေတာ့နည္းနည္းစည္ပါတယ္။ ဘုရားရွိခိုးၿပီးျပန္ဆင္းလာေတာ့ သူကေျပာတယ္။“ခဏေလး။ ကၽြန္ေတာ္စာကေလးလႊတ္လိုက္ဦးမယ္။”ေျပာေျပာဆိုဆုိနဲ႔ စာကေလးေရာင္းတဲ့လူဆီကိုသြား၀ယ္ေနတယ္။ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ကို ဘယ္ေလာက္ဖိုးနဲ႔၀ယ္လိုက္လဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းမသိဘူး။ ဟုိလူႀကီးက ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲထည့္ထားတဲ့ စာကေလးေတြကိုထုတ္ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။စာကေလးဆိုတာ အစတည္းကသဘာ၀အတုိင္း လြတ္လပ္စြာသြားလာေနတဲ့ သတၱ၀ါေလးေတြပါ။ အဲဒါကို လူေတြကဖမ္းၿပီး ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာထည့္ထားတယ္။ လူေတြကပဲ ပိုက္ဆံေတြေပးၿပီး ျပန္လႊတ္ေပးတယ္။ လြတ္သြားတဲ့အေကာင္ေတြကို လူေတြကပဲ ထပ္ဖမ္းၾကဦးမွာပဲ။ ၿပီးရင္လူေတြကပဲ ျပန္လႊတ္ေပးၾကဦးမယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း…