အရင္တုန္းကေတာ့ သူမ်ားေတြအလုပ္ေတြလုပ္ၿပီးပိုက္ဆံေတြရေနတာကိုၾကည့္ၿပီး ကိုယ္လည္းအဲဒီလိုပိုက္ဆံရွာခ်င္ေနမိတယ္။ အလုပ္ဆိုတာ ဘာလဲေသခ်ာမသိေသးဘူးေလ။ အခ်ိန္ျပည့္ေက်ာင္းတက္တယ္။ အလုပ္လုပ္တယ္ဆိုရံုေလး အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္၀င္လုပ္တယ္။ ပိုက္ဆံေလးနည္းနည္းရတယ္။ မဆိုးဘူးေပါ့။ အခ်ိန္ျပည့္သာလုပ္ရရင္ ပိုရမယ္လို႔လည္း တစ္ခါတစ္ခါေတြးမိတယ္။ ခုမွတစ္ေန႔ကို ၈ နာရီမိုးလင္းကေနမိုးခ်ဳပ္ .. အဲ… မိုးေတာ့မခ်ဳပ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုေန႔တုိင္း တစ္ပတ္ကို ၅ရက္ရံုးတက္ေနရတာစိတ္ထဲမွာက်ဥ္းၾကပ္ေနသလိုပဲ။ ဒါေတာင္ကၽြန္ေတာ္က Attachment အေနနဲ႔လုပ္ေနရတာေလ။ တကယ့္အလုပ္ဟုတ္ေသးဘူး။ လုပ္စရာအလုပ္မရွိတာလည္းတစ္ေၾကာင္းေပါ့။ ဘာမွလုပ္စရာမရွိေတာ့ တစ္ေန႔တာအခ်ိန္ေတြကို ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးေရွ႕မွာထုိင္ၿပီး ျဖတ္သန္းေနရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္ထင္ရတယ္။ လုပ္စရာမယ္မယ္ရရမရွိေပမယ့္ အခ်ိန္မွန္ေတာ့ သြားေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ေနရလည္းဆိုရင္ေတာ့ တာ၀န္တစ္ခုေတာ့ ေပးထားတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွာပံုေတာ္မင္းသားႀကီးလုပ္ခိုင္းထားတယ္။ ဒီလိုပါ။ သူတို႔ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္မွာ Web Portal တစ္ခုမၾကာခင္တင္လိမ့္မယ္။ အဲဒီဟာကိုအားလံုးေရးၿပီးသြားၿပီ။ (ကၽြန္ေတာ္ေရးတာမဟုတ္ပါ။) သူတို႔ေရးၿပီးလုိ႔ တရား၀င္ဆိုဒ္ေပၚမတင္ခင္မွာ…

လူေတြေျပာေနတဲ့ စကားေတြကို အေျခခံအားျဖင့္ႏွစ္မ်ိဳးခြဲႏိုင္ပါတယ္။ တစ္မ်ိဳးကေတာ့ Reactive Laguage လို႔ေခၚပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ အေကာင္းအဆိုးဖန္တီးႏိုင္မယ့္အရာေတြကို ကိုယ္တိုင္မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ပဲ တျခားသူေတြလက္ထဲ ဒါမွမဟုတ္ ဘာမွန္းမသိတဲ့ေလာကႀကီးဆိုသူရဲ႕လက္ထဲကို ထည့္ေပးထားတဲ့လူမ်ိဳးေတြက ဒီ Reactive Language ေတြကိုသံုးေလ့ရွိပါတယ္။ ဥပမာ – “ေလာကႀကီးကမတရားဘူး” ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ ကိုယ့္အခက္အခဲေတြ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပသနာေတြအားလံုးဟာ ကုိယ့္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး။ ေလာကႀကီးေၾကာင့္ျဖစ္တာဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။ Remote Control ကို ကိုယ္တုိင္မကိုင္ထားပဲတျခားလူကိုေပးထားၿပီးေတာ့မွ ဒီအစီအစဥ္ကိုမၾကည့္လိုက္ရတာ သူ႔ေၾကာင့္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူ႔အျပစ္လဲလို႔ ေမးစရာမလိုပါဘူး။ အဲဒီလူမ်ိဳးေတြဟာ- ၀မ္းနည္းလြယ္၊ စိတ္ဆိုးလြယ္တယ္။- သူမ်ားကိုအျပစ္တင္တယ္။- တစ္ခ်ိန္မွာေနာင္တရမယ့္စကားေတြကို စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ေျပာေလ့ရွိတယ္။- ဆင္ေျခေတြေပးတတ္တယ္။- ညည္းညဴတတ္တယ္။- အခြင့္အလမ္းဆိုတာကုိ ထုိင္ေစာင့္ေနတတ္တယ္။- မေျပာင္းလို႔မျဖစ္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွ ေျပာင္းလဲဖို႔စဥ္းစားတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ Proactive Language…

ငယ္ရြယ၊္ လြတ္လပ္အကန္႔သတ္မဲ့စိတ္ကူးနဲ႔ငါ့ရဲ႕အိပ္မက္ထဲမွာကမာၻႀကီးကို ေျပာင္းပစ္မယ္။ အသက္ေလးရလာပညာဆိုတာနည္းနည္းသိျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွကမာၻႀကီးဟာ ကမာၻႀကီးပါပဲ။ အိပ္မက္ကိုေစ်းဆစ္ငါခ်စ္တဲ့ငါ့တိုင္းျပည္တစ္ခုခုျဖစ္ရမည္ေပါ့သည္တစ္ခါလည္းတိုင္းျပည္ဟာ တိုင္းျပည္ပါပဲ။ ဘ၀ရဲ႕ဆည္းဆာခ်ိန္အိပ္မက္ေတြ အရွိန္ကုန္စဇနီးမယားသမီးသားအတြက္ေပးဆပ္ဖို႔ႀကိဳစားဆဲသူတို႔လည္းသူတို႔ဘာသာမိသားစုဟာ ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ေသရာေညာင္ေစာင္းလဲေလ်ာင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွငါသိရၿပီ (ပထမဆံုးအႀကိမ္ပါ)ငါဟာငါပဲ၊ ဘာမွမေျပာင္းလဲ။ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာဖတ္လိုက္ရတဲ့ ဘာသာျပန္ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ေရးသူနာမည္အတိအက်မပါပါဘူး။ အဂၤလိပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးေရးခဲ့တယ္လို႔ပဲ ပါပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကိုေရာက္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျမင္လိုက္တဲ့အျမင္ကို ေရးထားတာလို႔ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္တုန္းက အိပ္မက္ေတြ၊ စိတ္ကူးေတြအမ်ားႀကီးရွိခဲ့ၾကမွာပါ။ အဲဒီအထဲက ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္ႏွစ္ခုမ်ား တကယ္ျဖစ္လာခဲ့လဲဆိုတာေတာ့ ေျပာဖို႔ခက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ျဖစ္လာတာရွိသလုိ မျဖစ္ခဲ့တဲ့အရာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္မက္ေတြဟာ သိပ္ႀကီးက်ယ္ခဲ့ၾကမွာပါ။ ႀကီးလာေလ အိပ္မက္ေတြဟာ ေသးသြားေလပါပဲ။ လူေတြအမ်ားစုဟာ အိပ္မက္ေတြကို ေျပာင္းျပန္မက္ေနၾကပါတယ္။ ငယ္ရာကႀကီးသြားရမယ့္အစား ႀကီးရာကငယ္လာၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခခံကစမွ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ ရည္မွန္းခ်က္အႀကီးႀကီးေတြရွိရင္…

တရုတ္ျပည္ဟာ ကမာၻေပၚမွာ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမွဳအမ်ားဆံုးႏိုင္ငံတစ္ခုအျဖစ္ေဘဂ်င္းမွာရွိတဲ့ the Academy of Social Sciences ကသူ႔ရဲ႕ Report မွာေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ကစၿပီးယေန႔ထိ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပညာသြားသင္ၾကတဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ ၃ပံု၂ပံုေလာက္ဟာ သူတို႔ႏိုင္ငံကို ျပန္မလာဖို႔ဆံုးျဖတ္ထားၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာေရာက္ေနတဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ဘီဘီစီက ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ဘာေၾကာင့္အဲဒီလိုျဖစ္ရတာလဲဆိုတဲ့ အဓိကအခ်က္ေတြကေတာ့ လူေနမွဳဘ၀အဆင့္အတန္း၊ လြတ္လပ္စြာေနထိုင္ႏိုင္မွဳ၊ စီးပြားေရးအေျခအေန၊ အနာဂတ္အတြက္အာမခံခ်က္ေပးႏိုင္မွဳ၊ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနေတြေၾကာင့္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာတစ္ေယာက္ရဲ႕၀င္ေငြဟာ တစ္လကို အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂၅၀ ေလာက္နဲ႔ညီမွ်တဲ့ ယြမ္ ၂၀၀၀ ေလာက္ပဲရၾကတဲ့ေနရာကို ဘယ္သူျပန္ႏိုင္မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပန္ကူညီၾကဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့သူေတြရွိပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္အဆင္မေျပခဲ့ၾကဘူး။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ခ်မ္းသာသူနဲ႔ဆင္းရဲသူၾကားကြာဟခ်က္ေတြကလည္း ႀကီးမားတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ အင္တာနက္ကို ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားစြာနဲ႔…